ฉายแสงครั้งแรก ความกลัวที่ตามมาด้วยความโล่งใจ
-เรื่องเล่าจากใจ คนไข้มะเร็ง-

ฉายแสงครั้งแรก ความกลัวที่ตามมาด้วยความโล่งใจ
-เรื่องเล่าจากใจ คนไข้มะเร็ง-

  ก่อนหน้าวันฉายแสงครั้งแรกของฉัน ฉันรู้สึกตื่นเต้น กังวล ยิ่งใกล้วันนัดฉายแสงวันแรก เวลาคิดขึ้นมาก็จะใจเต้น ความคิดหลายอย่างก็ผุดขึ้นมาแบบห้ามไม่ได้ เช่น จะเจ็บมั้ย จะร้อนมั้ย จนทนไหวมั้ย จะทำได้มั้ย ของฉันเป็นมะเร็งที่ต้องฉายแสงที่หัว หมอบอกว่าต้องมีหน้ากากครอบหัวไว้ด้วย ฉันจะเป็นยังไงนะ ฉันจะยังมีความทรงจำเหลือมั้ย คิดไปสารพัดสิ่งร้ายๆ ความกลัวนี่มันน่ากลัว ทั้งที่ยังไม่ฉายแสง แต่ความกลัวทำให้หมดพลังได้อย่างไม่น่าเชื่อ นอนไม่หลับ เบื่ออาหาร ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มการรักษาเลย คำบอกเล่าต่างๆยิ่งทำให้รู้สึกว่าน่ากลัว

   เมื่อถึงวันนัด ใจอยากจะยกเลิก อยากจะเลื่อนไปก่อน ไม่อยากสู้ ไม่อยากเผชิญ แต่ลึกๆฉันก็รู้ว่า เจ้าเซลล์มะเร็งที่ยังหลงเหลือในตัวหลังจากการผ่าตัดนี้ มันพร้อมกลายเป็นก้อนกลับมาอีกถ้ารักษาไม่จบในเวลาที่เค้าเรียกกันว่า ช่วงเวลาทอง (Golden Period) หมอย้ำนักหนาว่า การรักษาต้องอยู่ในช่วงเวลาที่กำหนด การรักษาถึงจะเป็นไปตามที่คาดหวัง และในกรณีของฉัน หมอบอกว่าหมอหวังว่ามันจะหายขาดได้
 
 และวันนัดฉายแสงแรกก็มาถึง ฉันได้พบแพทย์ พยาบาล นักเทคนิคที่พาฉันขึ้นเตียงฉายแสง เอาจริงๆเลยฉันรู้สึกอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย คำแนะนำทั้งหมดไม่เกินกว่าที่จะทำได้ เช่น ขึ้นเตียง ซ้ายนิดขวาหน่อยและอยู่นิ่ง ขั้นตอนทุกอย่างง่าย ชัดเจน ไม่มีอะไรซับซ้อน ฉันนอนเฉยๆฟังเสียงเครื่องมือ เครื่องเริ่มหมุน ฉันก็ยังคงนอนเฉยๆ ความตื่นเต้นเริ่มลดลง ใจที่เต้นตึงตังค่อยๆกลับมาปกติ และความคิดก็เริ่มกลับมาคิดใหม่ ไม่เจ็บนี่นา ไม่มีอะไรสัมผัสตัวเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องทนกับอะไรเลยยกเว้นการนิ่งหน่อย ความกังวลทั้งหมดหายไป หัวใจกลับมาสบายๆ ฉันทำได้! มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งมั้ยนะ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกครั้งฉันจะดีใจมากๆเลย (และใช่ มันเป็นแบบนี้ในทุกครั้ง ครั้งหลังๆใช้เวลาน้อยกว่าครั้งแรกด้วยซ้ำ) มันไม่น่ากลัวเลย และฉันมีโอกาสจะหายจากมะเร็ง
 
ใครเคยผ่านการฉายแสงมา ฉันอยากชวนให้มาบอกเล่าประสบการณ์ของตัวเอง แชร์ความกลัว แชร์ความโล่งใจ ให้คนที่ยังไม่ได้ฉายได้มีกำลังใจ ไม่กังวลใจให้เสียเวลาไปเปล่าๆ ส่งพลังดีๆให้คนไข้มะเร็งด้วยกัน
Post Views: 13
Language »