ฉายแสงแล้วร่างกายจะมีสารกัมมันตรังสีตกค้างไหม ?

     จะกลายเป็นแหล่งกัมมันตรังสีหรือไม่  จะเป็นอันตรายกับคนรอบข้างหรือเปล่า  เป็นคำถามที่มีคนตั้งข้อสงสัยบ่อยๆ

   รังสีรักษา หรือที่เรียกว่า ฉายแสง เป็นการรักษาโดยใช้รังสีจากภายนอกรางกาย เป็นรังสีพลังงานสูง คำนวณทั้งปริมาณและทิศทางอย่างแม่นยำ เมื่อเครื่องฉายแสงทำงาน รังสีจะถูกปล่อยออกมาเฉพาะช่วงเวลาที่เปิดเครื่องเท่านั้น รังสีจะตรงเข้าทำลายจุดที่เป็นก้อนมะเร็ง ทำลายเซลล์มะเร็ง เมื่อสิ้นสุดการฉาย รังสีจะหายไปทันที และร่างกายไม่สะสมรังสีนั้นไว้ เหมือนร่างกายเมื่อโดนแสงแดด ไม่กลายเป็นคนเรืองแสง เพราะร่างกายไม่ได้สะสมแสงแดดไว้ แต่อาจเกิดการระคายเคือง เช่น สีผิวแดงขึ้น หรือแสบเล็กน้อยได้  แต่เมื่อจบการฉายแสง เซลล์ปกติที่ไม่ใช่เซลล์มะเร็งจะมีความสามารถในการซ่อมแซมตัวเองได้ ผิวที่เคยระคายเคืองจะซ่อมแซมกลับมาเป็นปกติ

แล้วข้อสงสัยนี้มีที่มาจากไหน

ผู้ป่วยมักสับสนในคำว่ารังสี  ซึ่งเป็นการกลืนรังสีในรูปแบบน้ำแร่หรือการฝังกัมมันตรังสีทองในอดีตเพื่อการรักษาอื่นๆ ได้แก่ ไอโอดีนกัมมันตรังสีที่ใช้ในการรักษาโรคไทรอยด์ ซึ่งเป็นการนำสารที่ปล่อยรังสีได้ กลืนเข้าไปในร่างกาย หากในกรณีนั้น ร่างกายจะมีรังสีอยู่ชั่วคราวหลังกลืนไอโอดีนจนกว่าสารนั้นจะสลายออกจนหมด และต้องระวังคนรอบข้างรวมถึงของใช้หรือสารคัดหลั่งที่ปะปนออกมาระหว่างที่สารนั้นยังสลายไม่หมด  ส่วนการฉายรังสีเป็นการฉายจากภายนอก รักษาจากภายนอก ร่างกายไม่สามารถสะสมรังสีชนิดนี้ได้

หวังว่าความเข้าใจนี้จะช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวคลายความกังวล ผู้ป่วยที่ได้รับการฉายรังสีรักษาสามารถรับประทานอาหาร ทำงาน ใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้ตามปกติไม่มีประเด็นกังวลใจเกี่ยวกับรังสีตกค้างใดใด